עס איז שוין אפאר שעה דרייוון, יעדער אין קאר שלאפט אדער מאכט זיך שלאפן, און איך שפיר ווי די אויגן קריכן מיר ארויס פון זעהן ביימער און ראוד’ס מיט קאר’ס 3 שעה אין א ציה. איך פאנג אן צו שפילן א געים, איך כאפ מיך אריין פון קאר’ס און לאך זיך אונטער, איך באקום מער פאינטס ווען איך כאפ מיך אריין פון א טראק, און אזוי ווייטער… די געמיט ווערט בעסער און בעסער, און איך זינג מיך שוין אינטער יעדע מאל ווען איך געווין, דא און דארט כאפט זיך איינער אריבער אבער מאנכע זענען טשידער’ס וואס איך רעכן נישט אריין אין די געים, זאלן זיי טרעפן אנדערע צו שפילן. ביי איינעם האב איך מיך אזוי צולאכט ווי גוט ס’איז געלונגען, אז ווען איך האב געכאפט אז יענער קוקט מיך אן מיט קעלבענע אויגן פארוואס איך לאך, האב איך הערשט געכאפט אז ער ווייסט גארנישט אז ער שפילט א געים…

עניוועי, ס’איז געקומען צו דעם אז איך האלט אין איין געווינען, איך זינג זיך אינטער, און פאר גרויס נצחון גיב איך א שריי “יעס!!! גוט געווען !!!” און מיין אש”ח וועקט זיך אויף אין א בהלה: וואס איז געשען??? אה! וואס? פרעג איך נעע איך האב געהאט ממש מזל, איך דארף גומל בענטשן,, גארנישט שלאף צוריק איין… איך האב איר שיעור געזאגט אז איך האב א ביפ, אבער איך האב זיך דערמאנט אז דעיס ארבעט נאר ווען מ’איז אויפן טעלעפאן…

פיינעלי… איך מיין כמעט פיינעלי… שטעל איך זיך אפ אין א רעסט עריע, פשוט לשמירת עינים (פארמאכן די אויגן אביסל) און איך פארלעש דעם מאטאר, און והנה און נון, יעדער וועקט זיך, דער עירקאנדישן זעהט אויס האט געהאלטן דעם עולם פארשלאפן, און ווי נאר איך האב אויסגעלאשן, האט שוין נישט געהאלפן צוריק אנצינדן, דער קרעכצט דער וויינט, און די קולות פאנגען זיך אן גרעדזשועלי. אבער די אש”ח וועקט זיך אלס אויף צום לעצט. ווי איינער זאגט: נעם קעיר אביסל, ווייז וואס די קענסט. איך רעד איר איין אז דא איז די ניו העמפשיר מנחה עריע און איך מוז דא גיין דאווענען… איך יאג ארויס פון קאר, און איך זוך מנין…

שוין! דארט אין די רעסט עריע איז קיין מנין נישט דא, אבער גיי ווייס די וועסטערנער’ס אדער סאדערנער’ס איך קען נישט זייערע נעמען, אבער נישט קיין ניו יארקער’ס דאס זענען זיי זיכער נישט. זיי האבן נישט קיין געלט טאקע אבער איין זאך האבן זיי איבער גענוג, “צייט”. לולא לא ראיתי לא האמנתי. שטייט א גאנצע משפחה פון 7 אנגעהויבן פון די זיידע געענדיגט ביים קלענסטן אייניקל, און זיי פרובירן צו דערגיין אויף א טי שוירט צו ס’איז ביליגער ווי ביי זיי אין אלאבאמא אדער ווי, און ס’ברעכט אויס א פייט, נישט קיין ניו יארקער פייט, א שטאאאאטע שטיייילע פייט, מ’רעדט רואאייג שטיל, און מ’שעלט שטאאאאט, מ’שרייט נישט קיין קללות, מ’מורמלט קללות, מ’זידלט נישט הויך, מ’פידלט שטיל…. די אטמאספערע איז אנגעצויגן, אבער מבחוץ איז עס א ריעל אמעריקען פעמעלי, ממש א פלעזשור. יעדע פאר מינוט ווי קלאקווארק דרייט זיך אויס א צווייטער מיט א צופרידענעם שמייכל ווי צו פאפן די וועלט אז דא איז יעצט אלעס רואיג און קאמפארטעבל.

דער רעדזשיסטער איז באזעצט מיט צוויי ריזיגע מענטשן וואס נישט ווי די ניו יארקער עסן זיי נישט מיט איין הענט און ארבעטן מיט די צווייטע… נעע דאס פאסט נישט אין יענעם עק וועלטל, זיי עסן מיט ביידע….

איך שטיי דארט און ווארט איך וויל באצאלן פאר א באטל וואסער וואס קאסט 5.50 און איז גוט פאר מים אחרונים ווען מ’זאגט נישט אלקינו ווייל ס’איז נישט גענוג פאר צען. אבער דאס הייסט דאך ואברככה דאס געשעהט דאך אינטערוועגנס, איך האב דאך געלערנט לך לך…

זיי האבן געענדיגט עסן, און זיי מאכן זיך גרייט צו נעמען מיין געלט (אזוי האב איך געמיינט) עה! נאופס! זיי האלטן יעצט ביי טשענדזשן שיפט’ס, זיי שפירן נישט פאר וויכטיג מיר דאס מיטצוטיילן. איך שטיי דארט און איך מאך מיך ווי איך קוק ארום אויף די הערליכע אויסגעלייגטע טשאטשקע’ס וואס האבן אויפשריפטן ווי “וועלקאם טו מעין” וועלקאם טו באסטאן” וכו’, און ווען איך קוק אויף די פרייזן פארגעס איך וואס עס שטייט אויף די אויפשריפטן. איך זוך איינס וואס האט א אויפשריפט וועגן שוויגער’ס אבער דארט איז נישטא דאס…

איך בין שוין צוריק אין קאר, און ווי נאר איך קום אריין הער איך אן אפלאדירנדע בהלה, מ’האלט ביי 455 מיינע בני בית האבן נישט געהאט וואס צו טון און געציילט ווי לאנג עס נעמט מיר צו דאווענען מנחה… (זיי האבן אנגעהויבן נישט צו האבן וואס צו טון נאכדעם וואס זיי האבן שוין נישט געהאט וואס צו טון פאר א לאנגע צייט, ווייל מנחה נעמט מיר אסאך לענגער… וואס גיי איך טון ווען איך דארף טאקע דאוועננען? וואס וועל איך זאגן? איך וועל זאגן איך האב פארגעסן יעלה ויבוא, איי ס’איז נישט ר”ח נישט קשה וועל איך זאגן אז איך האב יא געזאגט יעלה ויבוא, מ’וועט שוין עפעס מאכן)

מ’פארט ווייטער, מ’קומט שוין באלד אן…

(און צו די אלע איי וועלט גולשים וואס געפונען זיך אין ניו העמפשיר: ווען איר קומט צו צו מיר און פאנגט אן צו רעדן פון זאלץ וואסער וועל איך מיך מאכן כאילו לא ידע את יוסף, איך וועל נאר ווארטן איר זאלט זיך דא אינטערדוסן צו מיר, און מיר פרעגן צו איך געדענק אייך מיט א סימן ווי איר זענט געשטאנען, ווייל עס איז נישט מער ווי יושר אז אויב איר ווייסט ווער איך בין זאל איך וויסן ווער איר זייט, מיט אייער פולע אייוועלט נאמען)

איי וויל בי בעק אי”ה. סטעי טונד

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s