איך ווייס אז עטליכע פון די שרייבער’ס זכרונם לברכה האבן שוין בארירט די טעמע פון וואקאציע, און איך וויל נישט זיין רעפעטישעס. אבער אזוי ווי איך פאר אויף א וואך וואקאציע, איז נישט מער ווי יושר אז מיינע קאלעגן זאלן אביסל מיטהאלטן וואס טוט זיך אונטער די קוליסן, און איך וועל אייך ברענגען א טעגליכע\שעה’ליכע באריכט, כדי איר זאלט זיך קענען לערנען אויף מיין בארד און נישט דארפן מאכן די זעלבע מיסטעיק’ס (איך ווייס שוין אלע [כמעט] מיסטעיק’ס וואס איך גיי מאכן אי”ה)

יום א:

היינט פארט מען ארויס אי”ה, איך בין שוין ביזי פון צופרי (פאריגע וואך, צוויי וואכן צוריק צופרי…) איר וועט אודאי פרעגן ווי האב איך צייט צו זיצן און שרייבן אין אזא ביזי טאג. דער תירוץ איז פשוט, איך האב מסביר געווען אינדערהיים אז דאס יאר זאגט מען סליחות א וואך פאר ר”ח אב, און איך האב באקומען רשות צו גיין צו סליחות…

אוקעי! אלעס איז שוין געפאקט! מ’פאנגט אן אראפצוטראגן די חפיצים און די באקסעס, מיט די רענצלעך, און די בעג’ס. איך האלט נאך אינמיטן שלום מאכן צווישן מיינע צוויי קליינע, ווייל יעדער וויל טראגן די רויטע רענצל ווייל ס’האט רעדלעך, ביזדערווייל שוויץ איך אראפצושלעפן די געפעק פונעם דריטן שטאק (איר ווייסט שוין נאך עפעס אז איך וואוין אויפן דריטן שטאק. אוי וויי) און מיין קליינער איז שוין גרייט מיט זיין ריסעס און שרייט הויך מיט גלאקענע טענער טאטי, ווען גייט מען שוין? טאטי איך קען זיצן אין פראנט? וכו’ וכו’ וכו’.

איינמאל אלע געפעק ליגן אונטן, און איך ווארט שוין בכליון עינים אז די אשת חבר אליינס זאל אראפמארשירן, ווערט מיר שווארץ פאר די אויגן, זי שלעפט א ריזיגע גארבידזש בעג אין איין האנט, און דאס פיצעלע אין די צווייטע (וועם גייט זי סוען אויב ח”ו….) און ביי מיר אין מח משל’ט זיך אויס וואס אלס קען ליגן אין די גארבידזש בעג. 1. ס’קען זיין איך האב פארגעסן ארויס צו טראגן די גארבידזש, און דאס איז ווי איינער זאגט א מעסעדזש: ר’ איד דו זעסט איך דארף מיך אראפשלעפן מיט א קליין קינד און די גארבידזש ווייל די אידיאט האסט פארגעסן… (מיט א שמייכל, שטום לשון…) אדער קען זיין אז דאס איז די פעקל חפצים וואס אונז פארגעס מיר געויינליך און אונז דערמאן מיר זיך א האלבע שעה נאכן ארויספארן, און מ’דארף זיך אומבאדינגט צוריק דרייען. (דאס קען זיין איז א גוטע זאך אז מ’האט זיך יעצט דערמאנט דערין) 3. קען זיין אז די גארבידזש בעג איז די קעיק און חלות פון פריזער וואס מ’מוז טראגן צום שכן ווייל אין די וואך וואס איך בין נישטא אויב ח”ו געשעט א בלעקאוט וועט עס זיך צולאזן, און אזוי קען נאך שאדן גיין די מזונות… גיי ווייס. זי קומט שוין אן איך וועל שוין זעהן….

נישט מער און נישט ווייניגער אין די גרויסע גארבעדזש בעג ליגט “שמוץ וועש” יא! גוט געליינט, שמוץ וועש וואס זי האט נישט געהאט צייט אויסצווואשן, מ’גייט דאס אויסוואשן אין ניו העמשיר………… (איך דארף נאך א טאג וואקאציע פאר דעם אליין. איר ווייסט דאך גאנץ גוט אז אין ניו העמשיר איז נישטא קיין וואש מאשינען, מען וואשט ביים טייך, און מ’טרוקנט אויף די זון,… און מיין אשה כשירה וועט דאך נישט פוגע זיין אין איר צניעות צו גיין צום טייך…. נו ווער וועט גיין מיינט איר.?????)

יעדער איז שוין געווען אין ביה”כ? שריי איך אויס מיט א באפעלערישע שטימע…. יא יאי איא ניין טאטי איך נישט! טאטי איך דארף גיין נאכאמאל איך מיין אזוי…. וכו’, אקעי מ’צינדט צוריק אן אלע לעקטער’ס און מ’גייט אין די רייע.

יעדער זיצט שוין אין קאר, און די בעל ביתטע בינדט איין די קינדער מיט סיעט בעלט’ס און לייגט אראפ אפאר פון אירע סגולות אויף א זעהעדיג פלאץ אין קאר, (איך פרעג נישט איבער, עס קען זיין א ה’ קייטל, אדער א רזיא’ל המלאך וכו’) און היידע מ’פארט… ב”ה.

(איך וועל אייך לאזן וויסן וואס ווייטער איז געשען אי”ה עס סאאן עס איי העוו די אינפא…)

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s