ביינ’ונז אין שולעכל איז נאר דא צוויי מנינים, איינס איז דער תרח’ס מנין וואס דאוונט 6 אזייגער נישט קיין חילוק צי עס איז טאג אדער נאכט. ס’צווייטע איז די מתינות מנין וואס נעמט א שעה אנדערהאלבן נישט קיין חילוק צי מ’זאגט תן טל ומטר צי מ’זאגט לברכה אויך. עס נעמט אלס א שעה א האלב.

טא וואס רעד איך פון חצות מנין אז ס’איז נישטא?

אלזא לאמיר קלאר שטעלן וואס איך מיין!

עס דאווענען דא אסאך אידן אבער עס איז נישט קיין מנין! איינער דאוונט פון ברכות ביז הודו און לויפט ארויס הכנות, דער צווייטער האלט אינמיטן גיין נאך געלט ער קומט נאר אריין עדות זאגן ביי די קדישים.

נעבן מיר זיצן צוויי אידן אויפן זעלבן מקום קבוע יעדן טאג! כדי צו פארשטיין איז וויכטיג צו געדענקען אז דאס האלט שוין אן יארן לאנג וואס בערל מיט שמערל קומען דאווענען אין דעם חצות מנין און שלאגן זיך אויפן מקום קבוע. ווייסעך ווייטער נישט צו מ’קען זיי רעכענען צום מנין אלס למה סאקע רייעכא.

אונז האמיר אויך א שיינע פאר בנש”ק’לעך וואס פון הודו ביז קוש זענען זיי מעיין אין גליונות אדער פיקטשער’ס פון די וואך צו זעהן ווער עס האט זיי בעסער געקאווערט! קען מען זיי מצרף זיין? גיי ווייס!

אזוי באשטייען אונזערע מנינים פון אלע מיני מיטכאפער’ס. מילא האמיר נישט קיין געהעריגן מנין. אינטערסאנט ביי אונזער חצות מנין איז יענקל הלוי. ער קומט אלס און האלט מיט שוין געדאוונטערהייט. ס’הייסט ער דאוונט פרי אבער ער האט עפעס א תאוה צו זעהן. ווי אנדערע מוטשען זיך מיט די צייט, האט ער יעדן טאג א סיבה וואס דארט צו זיין. און שאקלען מיטן קאפ אויף ניין פאר גרויס דיסאפראוועל פון דעם מנין.

אמאל לייגט ער דעמאלס ר”ת. און אמאל שימושא רבא! און אז נישט דארף ער פונקט מעביר זיין די סדרה. און איינוועגס רודפ’ט ער די מענטשהייט איבער חצות. נו! שוין באלד חצות! נאך פינעף מינוט! וואסי מיטענק? אא”וו. דאס ערגסטע אינאך ווען ער נעמט זיך רודפ’ן ווען חצות איז שוין לאנג פארביי. א שטייגער ווי דער וואס איז געווען דארשטעריג אויפן וועג און געהאלטן אין איין קרעכצן אז ער איז דארשטעריג און ווען מ’האט אים שוין געגעין וואסער האט ער נישט אויפגעהערט באקלאגן ווי דארשטיג ער איז געווען.

נאך א אינטערסאנטע זאך שפילט זיך דארט אפ:

יעדעס מאל האט דער מנין דריי בעלי תפלות! עס איז אזוי במחשבה תחילה! מ’טרעפט נישט קיין בעל תפלה און איינער זאגט אויב די גייסט צו צו פסוקי דזמרה נעם איך דיר איבער ביי ברכו און אזוי ביי שמו”ע. געוויינליך ביי שמו”ע גייט צו איימיצער וואס האלט נאך ביי די שטילע און ער דאוונט די הויכע. אזוי ארום שטייט ער אלקי נצור פאר א וויילע בעפאר תחנון.

אז מ’רעדט שוין פון תחנון איז ביי דעם מנין לגמרי נישטא אזא זאך! דארט ווערן אלע לומדים און מיטן גראבן פינגער איז מען מורה היתר אז דער מנין איז דאאך עניוועי כמאן דליכא מילא וואס דארף מען זאגן תחנון וד”ל

בקיצור אונזער חצות מנין איז איינס אין די וועלט און איך האב נישט נערוון ווייטער צו שרייבן. ביי ביי

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s