מענטעלע מענטאליטי – אפענער בריוו

ראש חודש אדר תשע”ה לפ”ק.

דאס איז א פריוואטע בריוו געשריבן געווארן ספעציעל צו אייך מיין טייערער חבר/ידיד/קאזין/ברודער/כהן/לוי/ישראל וואס אימער און ווער אימער איר זענט.

ווי ס’איז דיר אודאי באקאנט, האב איך היינט צופרי אין ביהמ”ד מנדב געווען א מאנטל פאר דיר, און דו האסט מיר נישט איבערגעלאזט קיין רעסיט, איך וואלט זייער געוואלט האבן כאטשיג א רעסיט פאר די נדבה.

עניוועי צוריק צו די נושא, איך ווייס אז דו האסט טענות צו מיר, און דו ביזט בארעכטיגט, אבער איך האב זיך נישט געראכטן אז פונקט היינט אין קעלטסטן וועטער וועסטו קומען אפנעמען דיין/מיין מאנטל און דעריבער שרייב איך דיר דעם בריוו צו אפענטפערן דיינע טענות, און האפנטליך וועסטו פארשטיין.

טענה נומ’ 1. פארוואס דער אונטערשטער קנעפל איז אראפגעריסן.

זיי וויסן אז זינט איך טראג שוין דעם מאנטל א שיינע פאר יאר, איז נארמאל ס’זאל זיך אראפרייסן א קנעפל, און וואס אנ’אמת’ן ווען ס’רייסט זיך אראפ געוויינליך זעה איך מ’זאל עס צונייען, נאר דאס מאל האסטו עס גענומען ר”ח דעם צווייטן טאג, דעריבער פעלט עס. קענסט עס קומען אפנעמען פון מיין נייעם מאנטל וואס איך הענג אויף אויפן זעלבן פלאץ ווי דער אלטער, גיב נאר אכט מיטצוברענגען א שערל אין שוהל אז זאלסט דיך די פינגערס נישט ח”ו מזיק’ן.

טענה נומ’ 2. פארוואס דער מאנטל איז שמוציג.

איך וועל דיר זאגן. איך האלט דיר דעם מאנטל שוין א לאנגע צייט און אין דער צייט האב איך עס גענוצט אויך, כאטש וואס א שומר חנם איז נישט בארעכטיגט צו נוצן, האב איך מיך געשפירט מער ווי א שוכר וויבאלד איך האב דאך פארט באצאלט פאר דעם מאנטל ווען איך האב עס געקויפט. איך האף ביזט נישט בייז.

טענה נומ’ 3. פארוואס ס’נישט פונקטליך דיין סייז.

ווען איך האב געקויפט דעם מאנטל האב איך דיך נישט געהאט ביי די האנט (א שאדע טאקע) און אפי’ היינט ווייס איך נישט צו ביזט הויך גראב נידריג שמאל ברייט ביינערדיג אדער קורץ קעפיג. אללנספאלס פאר בעסערע סערוויס נעקסטע מאל קום מיט מיר צו דזשי ענד קיו (שטייט שוין די נייע דזשי קאמפעני?) און וועל מיר קענען מעסטן געהעריג.

אה, פאר איך פארגעס, איך האב איבערגעלאזט אין טאש טישו’ס וועלכע ס’ראטזאם זאלסט אוועקווארפן צוליב סיבות שונות, ווי אויך די מעדיקעישאן וואס ליגט דארט זאלסטו נישט נעמען, עס איז געמאכט געווארן פאר “מענטשן”. עס קען שאדן פאר דיינסגלייכן, ענק נעמען די זאכן אין געהעריגע געוואוקסן ווי גראז און שטרוי, מיר נעמען עס אין קאפסולן פיהל מיט סופלעמענטן וועלכע קומען נאר פון די מאטריאלן. פארשטייסט?

אויב האסטו נאך עפעס א טענה אויף מיר, וויל איך דיר זאגן אז איך וועל דיך זייער גוט פארשטיין אויב נעקסטע מאל גייסטו מאכן געשעפטן מיט א צווייטן, און עס איז זייער פארשטענדליך אז צוליב דעם שוואכן קאסטומער סערוויס וועסטו נישט (האפנטליך) צוריק קומען נאכאמאל ביי מיר אפנעמען דיין מאנטל.

איך האב גראדע איינעם וואס איך וואלט דיך אנגעטראגן פאר נעקסטע מאל, ער איז זייער גוט אין די ליין, און האלט זיינע מאנטלען אין גאר גוטן צושטאנד, לאמיך וויסן אויב דו דארפסט די אינפארמאציע.

מיט דאנק פאראויס, און האפענונג צו פארשטענדעניש (צו וואס???)
זאלץוואסער

Advertisements

גרוס מיך מיין קינד.

בס”ד

מיטן געלט און שיסל
אינעם שלאס דעם שליסל
נאך א טאג אין געשעפט
דעם ארימאן ער טרעפט
ער בעט אים חסדים
גיב מיר א פאדעם
דאס אלעס נישט מער
בעט דער עני גיב אהער

מיטן פאדעם א פיינעם
נאך א בקשה א קליינעם
בעט דעם עושר הגדול
גיב ניר נאר א נאדל
צו נייען מיין געוואנט
זאל איך קענען מיט די האנט
א זעקל נאדלען דערלאנגט
אבער דער ארימאן פארלאנגט

מיין טייערער גביר
קנעפלעך דארף איך נאר פיר
נוצט אייער קעפל
א געוואנט אן קיין קנעפל
וואס קען דאס דינען
לאז דער געוואנט מיך דינען
א טוץ קנעפלען מיט א שמייכל
רבי איד בעט ער ווייטער מיט שכל

א ברעטעלע א ברייטן
דעם געוואנט אויסצושפרייטן
איך דארף דאך נייען אקוראט
א מעסטער צו די זייט
א הענגער און א שטעקעלע
צו הענגן דערויף מיין רעקעלע
אלעס געפאקט אין א זעקעלע
אבער דער ארימאן האט איין בקשה’לע

מיין טייערער גביר
דעם אמת זאג איך דיר
איך קען גאר נישט נייען
איך האב ניטאמאל פון וואו צו לייען
גיב מיר א געוואנט א שיינעם
אלס א נדבה’לע א קליינעם
דער עושר מיט געפיל
אהין געגעבן א שענקל מיט קליידער פוהל

אינעם קומענדיגן טאג ביים שליסן
זעהט דעם ארימאן אינגאנצן צעשליסן
מיט קליידער ווי אמאל צעריסן
דער גביר וויל וויסן
פארוואס אזא קליידונג א מיאוסן
איך האב דיר אויסגעקלייד פון קאפ ביז פוסן
דער ארימאן מאכט זיך אומוויסן
און טוט אפי’ נישט צוריק גריסן
– – – –

דער ארימאן ברענגט ארויף איבל
אזוי טיעף אין א בלאטע גרובל
אבער צו זענען מיר נישט גענוי
ווי דער ארימאן פרעך אזוי
באשעפער גיב מיר נאר אביסעלע
ער גיבט א פילע שיסעלע
באשעפער איך קען נישט אליין
ער טוט זיך אויף אונז מרחם זיין
באשעפער לאמיך פרובירן
ער גיבט אונז מאטריאל זיך צו רירן
באשעפער נאך א טראפקעלע
ער גיבט אונז א גאנצע שאפקעלע

קינד מיינס וואו זענען די בגדים
פרעגט דער יוצר אדם
סיי די מאטריאל און סיי דעם געוואנט
אלעס דיר געגעבן צו דער האנט
געבעטן האסטו קודם ווי איינער וואס קען
דערנאך דיין אוממעגליכקייטן איינגעזעהן
נישט נאר דעם פאדעם נאר דאס גאנץ קליידל
מיט אלע צוגעהערן א גאנץ שיידל
פרעג איך דיך מיין קינד, גריס מיך נאר אזויפיל
ווען דו ביזט אין מיין סביבה ביי מיר אין שוהל.

תפלה בכוונה, אמן יהא שמיה רבא
איך וויל דיר געבן נאך, בזה ובבא
נעם פון מיר וואס דו ברויך
גריס מיך אבער אויך
מיטן אויסשרייען הויך
אמן יהא שמי’ רבא מברך…

אנכי – ווער בין איך?

מיין קערפער, מיין געוויכט

מיינע אויגן, מיין געזיכט

איברים מיינע, צוויי הונדערט אכט און פערציג

מיין הארץ עס קלאפט אזוי הארציג.

אלס איז מיינס, איך קלער צו זיך

אזויפיל צו פארמאגן, אבער ווער בין איך

אפשר דער נפש דאס בין איך אליינס

אבער ניין, דאס נפש איז אויך מיינס

קען זיין די נשמה, דער יצור כפו דער שיינס

אבער ניין, עס איז אויך נאר מיינס.

אלס איז מיינס, איך קלער צו זיך

אזויפיל צו פארמאגן, אבער ווער בין איך

אין שפיגל איך בליק, איך זעה דארט מיך

איך קוק דורכגרינדליך, איך זעה נישט זיך

אלס וואס איך זעה, געהער צו מיר

איך זוך און נישטער, ווער זענט איר.

אלעס איז מיינס, איך קלער צו זיך

אזויפיל צו פארמאגן, אבער ווער בין איך.

—-

אנכי אנכי, נאר דא איינער

אלעס איז זיינס, גארנישט דיינער

מיינע אויגן, מיינע הענט, מיינע פוס, מיינע ציינער

מיין נפש, מיין נשמה, אלס נאר מיינער.

אבער ווען מיט מחשבה, איך נישטער און זוך

ווער באמת איז דאס דער איך

צו זאגן “איך” שעם איך זיך

“איך” לאך פארשעמט, ווייל איך זוך מיך.

וואס האב איך נאר געוואלט?

(טראץ וואס איך בין נישט קיין גרויסער פאעזיע שרייבער, האב איך דאס געשריבן צום אייוועלט פאעזיע פארמעסט. יישר כח אייוועלט)

נישט איין מאל פאסירט
א שמועס ווערט פארפירט
איינער זאגט א רעיון
א צווייטער דעם שמועס פארדרייען
א דריטער ברענגט אלעס צו א האלט
עמממ וואס האב איך נאר געוואלט?

פון וואנט זאל איך וויסן
וואס דיר טוט זיך אין געוויסן
ווען איך ווייס וואלט איך געזאגט
אלזא מיט דיין שטערן פארקנייטשט פארפלאגט
דערמאן דיך וואס האסט געוואלט
פירט אייך ווי אן אדאלט

וואס איך האב געוואלט ווייסטו אלס
וואס יענער האט געוואלט אלנספאלס
דו ווייסט וואס אנדערע טראכטן
ווען ס’טוט זיך דיר נאר דאכטן
אבער דו אליינס פרעגסט געוואלד
וואס האב איך נאר געוואלט.

ווי חוזק ביים טאטן אין געשעפט
אלס מיט אינפארמאציע אנגעשעפט
נאר דיין אייגן מח צו קאנטראלירן
קענסטו ניטאמאל פראבירן
אינמיטן א שמועס שרייען געוואלד
וואס האב איך נאר געוואלט

פארוואס דיין אייגנס פארגעסטו
און יענעם אלס ווייסט און זעהסטו
דארפסט אלס א מיינונג אויסדרוקן
איבער יענעם און יענעמס גליקן
אבער דיין אייגענע געדענקן האסטו געזאלט
נישט פרעגן וואס האב איך נאר געוואלט

יא ר’ חוזק דאס איז דיר צו ווייזן
באסמאקעווע נישט מיט יענעמס גרייזן
פון זיך אליינס טוה נישט אפרייזן
אויף יענעמס חשבון נישט איינלייזן
טראכט גוט פאר דו שפינסט אן אסאלט
און געדענק וואס דו האסט געוואלט

ווי אלט זענט איר?

הרה”ח הגאון ר’ שמואל בער גאטליעב ז”ל מוהל מומחה, מחסידי קלויזנבורג, נפטר היום וזה מה שכתבתי בהערכתו על אייוועלט.קאם


אויסער וואס איך בין שוין יארן מקנא דעם יוד’ס התמדת התורה, האב איך א אינטערסאנטע געשיכטע מיטגעהאלטן אין נאנאשער ביהמ”ד מיט אים.

איך פלעג אסאך זיצן אין נאנאש, מ’האמיר דארט געהאט אין א געוויסע תקופה חברותות, מער פאר ביינאכט, ווי ליל שישי, וכדו’, און אויבן (ווער ס’געדענקט נאך נאנאש אין די בראשית יארן, דעם ווייבער שול דיינינגרום) פלעגן זיצן די צוויי תלמידי חכמים מובהקים הרב חיים הלל היללער שליט”א, פון וועם איך האב ב”ה אסאך געלערנט, און פיהל מער (וואס איך וואלט ווען געקענט לערנען פון אים) נישט געלערנט. מיט זיין חברותא הרב בנימין זאב הערשקאוויטש שליט”א. די צוויי פלעגן דארט אפפראווענען די נעכט הויך אויפן קול, און ר’ בנימין זאב מיט “רויך אויפן קול”. אזוי אז ס’האט זיך געגלוסט צו זיצן דארט.

אמאל אמאל האט זיך געמאכט אז ווען ס’געווען א יומא דפגרא, ווי למשל בין הזמנים וכו’ פלעגן מיר דארט זיצן אויך איבערן טאג, צוליב די געוויסע אייגנארטיגקייטן פון דעם פלאץ.

יעדן טאג 1:00 פלעגט זיין א מנין מנחה, צו וועלכן עס פלעגן קומען אלע אלטע אידן. היינטיגע צייטן ווען מ’בארופט זיך אויף עידזשעס, איז עס געווען לכאורה די עידזש פון תרפ”ט אין מונקאטש…

צווישן די אידן איז נעבעך געווען פארשידנס, געווען אזוינע וואס זענען געווען ווארימע חסידישע און תלמידי חכמים, און אויך איז געווען אזוינע אויף וועם מ’האט דערקענט דעם כל זמן שמזקינים אויפן אומבאקוועמען שטייגער. מיר האבןר עספעקטירט יעדן עקסטער וויסנדיג אז זיי קומען נעבעך פון גאר א שווערן יוגנט, נאר אלס געטראכט, וואס וועלן מיר ענטפפערן ווען מיר וועלן זיין אלט, און האפנטליך נישט דורכגיין קיין קריג? ווען א יונגער אייניקל וועט מיר פרעגן א פשוט’ן מחבר, און איך וועל נישט וויסן, וואס וועל איך זאגן? די באבע איז שולדיג???

אלנספאלס פלעגט 12:00 אזייגער שוין אנקומען א טשערעדע מיט אלטע עידזש זיידעס, און זיך אראפזעצן בייםאפענעם סידור אויפגעמישט ביי וידבר, מ’פלעגט זיךאיינער דעם צווייטן אינטערזאגן דעם פעידזש נומער וואו צו מישן, און מאנכע פלעגן ארויפלייגן דעם גראבן פינגער און טייטלען אויפן ו’ פון וידבר, אוואו דער מלמד וואלט געשטאנען מיט א קאנטשיק און געהיטן.

איז דאך אבער נאך 12 און דער מנין איז אום איינזע, פלעג מען אזוי מיט די פינגער איינגעשטעקט און דעם בריל אויפן שפיץ נוניע אנהייבן פארפירן א שמועס איבער די דברים העומדים על הפרק, און ביי דעם פרק וואו די אידן האבן געהאלטן איז ע”פ רוב געווען דאקטאריי און פאציענטעריי, מ’פלעגט זיך פארציילן עובדות פון היינט און פון נעכטן, וואס דער דאקטאר האט געראטן, און וואס מ’האט אים געענטפערט, ווער מיט חוצפה און ווער מיט עזות, און ווי אויך מיט געוויסע פחד פון זיין פסק.

דער שמועס פלעגט אנהאלטן גאנצע 59 מינוט אויפן זייגער, ווען פלוצלינג האט דער גרויסער מעשענער וואנט זייגער געשלאגן איינס זירא זירא, און פלוצלינג ווי א ווינט האט זיך אנגעהויבן א געיעג, נו! נא! וידבר! מ’דארפמער א נייע בעל תפילה, קיינמאל נישט צייטליך, וכו’. מיט כעס און חימה האט זיך געטון דארט אויף טיש און אויף אויסגעריבענע בענק.

מ’האט אפגעדאוונט א מנחה פארן באשעפער, געיאגט און געזאגט (נישט אויסגעלאזט קיין ווערטער, און ביים אריבערמישן למשל אויב האט מען געהאלטן ביי תקע בשופר, און גדול איז שוין געווען אויפן נעקסטן פעידזש, אבער דער אינטערשטער חלק פון סידור איז דאך שוין געווען א צופיל געמישטער, האט א אידל געקענט שטיין און גלעטן דעם בלעטל ביז ער האט ארויסבאקומען א קלארן שופר, כדי נישט טועה צו זיין, און נאר דעמאלס אריבערגעמישט זעהן וואס קומט היינט פאר אויפן צווייטן זייט בלאט. #בכל יום כחדשים)

איין טאג, נאך מנחה, ווען דער עולם פון די עלטערע כיתה האט זיך צוריק געזעצט שוין רואיגער נאכן האבן געענדיגט דעם וויכטיגן טעסק פון דאווענען, און צוריק אריין אין די דיסקוסיעס וואו מ’האט געהאלטן (שטייצעך נאר די וואס האבן נאך געדענקט. ווען נישט האט מען אנעהויבן א פרישן שמועס) שטעלט זיך אויף אונזער חשובער תלמיד חכם הרב גאטליעב ע”ה און קלאפט אויפן טיש…

אלע אויערן זענען געוואנדן צו אים, עס איז נישט זיין שטייגער אריינצורעדן אין די נושאים וואס מ’דיסקוסירט, און אלע אלטע אידן האבן שנעל שטילערהייט אנגעשטעלט די ברילן אויף 90 דעגרי שיעף ארויף זייטיג קיין דרום, נישט צו פארפאסן א מינוט פון דעם אינטערסאנטן עפיזאד.

הרב גאטליעב נעמט זיך זאגן בערך אזוי: מיינע טייערע חברים. וואס גייט דא פאר מיט אייך? מיר אלע שמעקן שוין פון בית החיים, און מיר האלטן נענטער ווי ווייטער, און אנשטאט זיך צו זעצן לערנען, אדער אויב קען מען נישט לערנען כאטש זיצן און זאגן תהלים א גאנצן טאג, זיצט מען און מ’פארברענגט אין די פארקס. איר שעמט אייך נישט? (זיינע ווערטער) ווואס וועט איר ענטפערן אויף יענע וועלט? ווער ווייסט ווי לאנג אונז זענען מיר נאך דא?

פארברענגט נישט די פאר טעג וואס איר האט נאך מיט שטותים און הבלים, נעמט אפיר א ספר, א גמרא, א תהלים, און טוט וואס איר קענט זיך צו גרייטן צום יום הדין.

וואס קען איך זאגן? וואס זאל יאך זאגן? דאס פלאץ האט אויסגעזעהן באמבאדירט. אלע זענען געזעצן נעבעך אראפגעלאזט די קעפ, און מאנכע האבן זיך אינטער געשליכעצט מיט טרערן נעבעך. דאס הארץ איז מיר אויסגעגאנגען פאר די אידן וואס זענען נעבעך אזויפיל דורך אין לעבן, און דא כאפן זיי אריין ברבים אז מין פסק, און זיי שפירן נישט פאר וויכטיג זיך צו פארענטפערן נאר פארבייגן די קעפ און וויינען, און קלערן, און טראכטן, און ווער ווייסט וואס לויפט דורך אין די מוחות זייערע.

הרב גאטליעב האט זיך צוריגעזעצט צו זיין טישל אויף וועלכן ער האט פארענדיגט שוין דעמאלס 13 מאל ש”ס, און ווייטער הויך אויפן קול אנגעהויבן לערנען, און אויף די אנדערע זייט שוהל האבן זיך די אידעלעך צוביסלעך ארויסגעשארט פון ביהמ”ד על השטעקן ועל המשענה, און מיט דעם האט זיך עס געענדיגט. עכ”פ איך האב געמיינט אזוי.

איין אידל איז געבליבן אין ביהמ”ד א גאר באחן’טער אידל, פוהל מיט לעבהאפט און נעבעך אויך פון די וואס האבן ביי די מלחמה יארן ווען געזאלט זיצן אין ביהמ”ד אין ישיבה, און אזוי ארום געבליבן א גרויסער ע”ה. און דער אידל האט זיך צוגעשארט צו אונזער חברותא און זיך גענומען רעדן אביסל פון הארצן. און דאס איז געווען אוואו א האמער אויף א האק, ממש איך בין ארויס צעשויבערט יענעם טאג, און נישט געוואוסט וואס ערשט צו טוהן.

דער אידל האט זיך גענומען זאגן: יא יא בחור’לעך, וויסן זאלט איר אז ס’איז נעבעך אמת יעדעס ווארט וואס ער זאגט, מיר זענען ליידער אין א גאר שווערן שרעקליכן מצב, נישט לערנען נישט תהלים, נישט גארניש, מ’ווארט מיר דער טאג זאל פארביי גיין. יעדן טאג ווען ס’הייבט זיך אן דער טאג פאנגט זיך אן א שווערע מערכה עס דורך צו שטופן, און ווען דער נאכט פאלט צו קומט די שווערערע מערכה דורכצושטיפן שלאפלאזע נעכט, און אזוי גייט אריבער אונזער צייט…

אוי ווען איך קען ווען צוריק דרייען וואלט איך גענומען א גמרא און זיך דערמיט באהאלטן ערגעץ און נישט אוועק געגאנגען דערפון אפי’ נישט פאר די וויכטיגסטע מענטשליכע געברויכן. איך וואלט מיך דערפון קיינמאל נישט אוועקגערירט, היינט קען איך א תהלים נישט עפענען, די אויגן שווינדלען מיר פון קוקן, און דער מח פארטראגט מיר נישט קאנצענטראציע. איך געדענק נאך איין מימרא פון די גמרא אין מס’ מגילה וואס איך האב געלערנט ביי די 15 יאר, און דאס געדענק איך א גאנץ לעבן (ער האט מיר געזאגט די מימרא אבער איך געדענק עס נישט, עפעס וועגן אחרי רבים להטות מיין איך). הלואי ווען איך געדענק ווען נאך אפאר אזוינע מימרות…

דער איד האט נעבעך געוויינט אן טרערן, גערעדט גראד פון הארץ אן קיין ציין און ליפן אפהאלט, עס האט זיך געגאסן מרה ווי אויף א זאלץ ברעטל. און מיר האבן מיטגעוויינט מיט אים פארשטייט זיך נאר אינעווייניג. מיר האבן אים מחזק געווען אז ער האט די נומערן אויפן האנט און מיט דעם וועלן זיך אלע טויערן עפענען פאר אים, אבער ער האט געשריגן נעבעך:

וואס האב איך דערפון??? וואס טוה איך יעצט??? איך גיי אויס פאר ליידיג גיין!

עס דערמאנט זיך מיר די שרעק, די אנגסט, די אומעט, און שטארקער רצון וואס האט זיך אין מיר אנגעצינדן מאמענטאל אלע אויף איינמאל, און א פעסטע החלטה אז איך וויל נישט אויסזעהן אזוי, און האפנטליך זיין א זכות פאר די אידן נעבעך אז זיי זאלן אנקומען צו מנוחה נכונה, און די וואס לעבן זאלן האבן לעכטיגע טעג מיט נחת און געזונט…

אבער וואו האלטן מיר היינט??? א קשי’ פאר זיך… ס’איז שרעקליך ביז גאר.

יהא זכרו ברוך

מיין פובליק טעלעפאן

קום אריבער צו מיר אין שטוב, איך האב פאר דיר אפאר טעלעפאנען אוועק צו געבן.

וואס הייסט?

האסט נישט גוט געהערט? קום אריבער איך האב 4 קארדלעס טעלעפאנען, 2 פארהאנקערטע ווייער טעלעפאנען, און נאך אפאר וואס ארבעטן נישט, אפשר אז וועסט לייגן א בעטערי א נייע וועט עס דינען פיין.

און פארוואס ווילסטו מיר עפעס אזוי סתם אוועק געבן דיין טעלעפאן? און וואס וועט זיין מיט דיר? דיך וועט מען נאר טרעפן דורך די פאסט?

אז דו פרעגסט וועל איך דיר מסביר זיין.

דו ביזט דאך סיי ווי בעל הבית אויפן טעלעפאן מיינעם. דו קלינגסט ווען דו ווילסט, דו שפירסט ניטאמאל פאר וויכטיג צו זיין אויפן צווייטן זייט טרייבל, דו שטעלסט אן א מאשינקעלע זאל מיט מיר שמועסן, פשוט ווייל דיין טעלעפאן ביי מיר אין שטוב זאל נישט פארזשאווערט ווערן.

דעריבער בעט איך דיר נעם דיר דיין טעלעפאן וואס הענגט ביי מיר אין שטוב און לייג עס אריין אין השבת אבידה שטיבל אין קאנארסי, און דערנאך שטעל אן דיין מאשין און מאך משוגע די פארלוירענע חפיצים וועלכע זוכן אביסל קאמפאני.

הער מיך איין, דו פארשטייסט נאך אלס נישט? די חוצצפה פון זיך איזדיקעווען אויף מיין טעלעפאן בייטאג און ביינאכט גייט אריבער אלע גרעניצן. עס לאזט זיך גאר זאגן אז דיין אוממענטשליכקייט נעמט זיך פון האבן אין קאפ א כמורע אנשטאט א מוח. איך ווייס נישט פארוואס דו שפירסט אז דו מעגסט מיך רופן אינמיטן די נאכט ווייל דו מאכסט א סעיל, און ניטאמאל פרעגן קודם שטילערהייט: ששש דו שלאפסט שוין? נאר גראד אנהייבן מיט א הויכע שטימע: קומט אין מאסן!!!

עס איז א רואיגער ביינאכט, מ’האט שוין געלייגט די קינדערלעך שלאפן ב”ה, און מ’גרייט זיך אליינס צו גיין אפרוען נאך א שווערן טאג ארבייט, און דו באטריגער, נידריגער שוויין, זעהסט נישט קיין פראבלעם צו קלינגען 4 מאל תקיעות גדולות, און ווען איך הייב אויף לאזטו ווארטן א סעקונדע און אמאל מער, כדי צו ציען דעם נערוו צו א געוויסן הויכפונקט, און הערשט דאן הערט מען דיין אומפארשעמטן קול ענות ווי דו שרייסט פון איבער די לונגען איבער א סעיל.

שעם דיך פון די מענטשהייט, און שעם דיך פון די בהמות צוגלייך, ווייל צו זיין אזוי נידריג דארף מען זיין א בושה אויף די קעלבער. אויב שפירסטו פאר וויכטיג מיך אויפצוועקן ווייל דו מאכסט א סעיל, טוה עס אליינס, לאמיך מיט דיר שמועסן. נישט דריי דיך הינטערן דאכענע ווען דיין טעלעפאן קאלל צירקולירט ביי אנדערע.

אויב ווילסטו דוקא יא קאללן אידן אינמיטן די נאכט משוגע מאכן, מאך דיר א ליסטע פון נדבנים וואס זענען גרייט צו ספאנסערן א אינטש פונעם מח פאר דיינע קאטאוועס, און הערשט נאכדעם מעגסטו רופן.

אויב ביזטו גרייט צו באצאלן מ’זאל דיך אויסהערן, קום מיט א פלאן, און לאמיר עס געהעריג אויסשמועסן.

ביזדערווייל האב איך נאך נישט באקומען קיין שום אפפער צו זיין דער קרבן אויפן צווייטן זייט טעלעפאן פאר א סכום געלט, און דערפאר בין איך בשום אופן נישט מסכים זאלסט מיך קאלן אהיים נאר אויב דו אליינס ביזט אויפן טעלעפאן איך זאל דיר קענען ענטפערן ווי עס קומט דיר.

נעם אראפ מיין טעלעפאן נומער פון די ליסטע וואס דו נוצט, אדער קום אפנעמען “דיין” טעלעפאן וואס ליגט ביי מיר אין שטוב.

דאס אינטערסאנטסטע פון אלעם געפעלט מיר נאך דיין בעה”ב וועלכער מאכט געשעפטן מיט מיין טעלעפאן נומער, און פארקויפט עס פאר אנדערע נצרכים וועלכע האבן דעם זעלבן פראבלעם ווי ער.

פארוואס צאלט מען מיר נישט פאר מיין טעלעפאן נומער? נאר פאר דיר? אלזא ס’איז דיינס? קום און נעם עס… און לאמיר איבערמישן דאס בלעטל.
—–

רבותי! איך האלט ס’איז צייט צו טוהן עפעס איבער דעם פראבלעם. איך פון מיין זייט האב איך שוין גערעדט צו די פיט”א ארגעניזאציע, און זיי געווארנט אז ווען מ’גייט זיך נעמען צו די ביינער פון די פערדן זאלן זיי נישט קומען שרייען אז עס איז צער בעלי חיים, ווייל מענטשן זענען אויך אין א געוויסן זין בעלי חי…

ס’איז צייט אריינצוציען טעלעפאנען אין טיער גארטן, אז די זאלן קענען רופן זייערע אייגענע קרובים. אדער אויב קען איינער אויפקומען אויף א בעסערן פלאן, לאמיר עס מאכן פאסירן.

מיין השקפה ראשונה’דיגער פלאן איז: מאכן א פעטיציע וואו הונדערטער זאלן זיך אינטערשרייבן אז ווען מ’קריגט א טעלעפאן קאלל פון אויטאמאטישע מאשינען איבער א סעיל אדער אנדערע גוטע נייעס פון דעם סארט, וועט מען עס באיקאטירן נישט קיין חילוק ווי ביליג אדער גוט דער געשעפט איז. איך מיין אז דאס וועט האבן א גאר גוטן אפקלאנג.

וואס זאגט איר? וואס קען מען טוהן?